Η μαμά μου, μέχρι να γεννηθώ, είχε λίγη αγωνία, γιατί ο αδερφός μου την είχε ανάγκη όσο τίποτα άλλο. Έτσι κι εγώ φρόντισα να έρθω όμορφα και ήσυχα, χωρίς να αγχώσω κανέναν.

Στη διαδρομή για το μαιευτήριο, η οικογένειά μου ήταν χαρούμενη και τραγουδούσε, χωρίς να ξέρει πως εγώ ερχόμουν βιαστικά για να τη γνωρίσω.

Λίγη ώρα μετά, εμφανίστηκα κι εγώ.

Και κάπως έτσι, από τρεις γίναμε τέσσερις.

Τη μαμά μου την ήξερα ήδη. Την άκουγα, την ένιωθα και από την πρώτη της αγκαλιά κατάλαβα πως εκεί θα είναι πάντα το πιο ασφαλές μου μέρος.

Ο μπαμπάς μου μάς προσέχει, μας φροντίζει και είναι πάντα δίπλα μας.

Και ο γλυκός μου αδερφός είναι ο ήρωάς μου. Κάθε φορά που τον βλέπω χαμογελάω και ξέρω πως θα με προσέχει πάντα.

Να σας μιλήσω όμως και για τη θεία μου… ή μάλλον, τη νονά μου.

Η μαμά και ο μπαμπάς αποφάσισαν να με βαπτίσει η θεία Ρούλα. Ήθελαν να είναι ένας άνθρωπος που θα με αγαπάει, θα με προσέχει και θα με φροντίζει, όπως εκείνοι.

Κι αν η θεία μου καταφέρει να είναι στην ώρα της στη βάπτισή μου, είμαι σίγουρος πως θα γίνει η πιο γλυκιά νονά του κόσμου!